พรุ่งนี้เปิดเทอม

หลังจากผ่านมาหลายเพลา

วันนี้ได้ฤกษ์เขียนอีกรอบ พรุ่งนี้ก็จะเปิดเทอมแล้ว

รู้สึกว่าเราแก่ขึ้นจริงๆ ด้วยอายุแล้วก็อะไรหลายๆอย่าง

ยังไม่พร้อมที่จะดูแลตัวเองเลย

แป๊ปๆจะจบแล้ว

วันนี้เป็นวันแรกที่คุยเอ็มกับพี่คิม ในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา

เฮ้อ เรื่องราวก็เดิมๆ ความคิดเดิมๆย้อนกลับมา

มันต้องมีคนที่ใช่สำหรับเราสินะ

พรุ่งนี้มีเรียน วิอาญา กับ เอกชนระหว่างประเทศ

สู้ๆกับทุกตอน

เป็นกำลังใจให้ด้วยนะ ความทรงจำของฉัน

อาการเริ่มดีขึ้น

ัวนนี้อาการโดยรวมเริ่มดีขึ้นแล้ว

อาการบวมลดลง เจ็บน้อยลง

สงสัยเพราะประคบร้อนไปสองครั้ง

ก็ได้บทความจากอินเตอร์เน็ตเนียเหละ

เค้าบอกว่าให้ประคบร้อนบ่อยๆ ทุกสิบนาทีเลยยิ่งดี

แต่วันนี้ประคบไปสองครั้งอาการโดยรวมก็ดีขึ้นมากๆเลย

วันนี้ม่มีอะไรที่เป็นพิเศษมาก

พบเจออะไรตามปกติ ตอนเย็นได้กินฟรุตทาเร่

ติดตามแม่ไปซื้อที่เซเว่น ฮ่าาาา อร่อยหวานๆไปเลย

วันนี้ก็กิจกรรมเดิมๆ ดูคลิปพี่โดม แพทโซไซตี้ แล้วก็ดูข่าวไปเรื่อยเปื่อย

มาดูๆไปก็ใกล้เปิดเทอมอีกแล้ว เวลาเนี่ยเดินเร็วจริงๆ

ใจหนึ่งอยากให้เปิด ใจหนึ่งอยากให้ปิดแบบนี้ตลอดไป

ปล คิดถึงพี่คิมจัง

ฝากบอกเค้าด้วยนะคุณความทรงจำ

เป็นตากุ้งยิง

วันนี้ตื่นมาด้วยอาการหนักตามากๆๆๆๆๆ

ไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรน้องเปรมทักใหญ่ว่า "พี่ปรางค์เป็นตากุ้งยิง"

ไอเราเนี่ยแอบตกใจนิดๆ ว่า(นั้นไงกรูว่าแล้วเมื่อคืนหนักๆตา)

พอส่องกระจกดูชัดเลยๆ เม็ดเล็กๆที่เปลือกตา

ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะมากมายมั๊ย

กลัวเหมือนกันเมื่อกี้ searh ดูในอินเตอร์เน็ต

ก็มีรายงานบอกว่าถ้าไม่รักษา แล้วอาการลุกลาม

อาจจะเกิดอาการตาอักเสบได้ กลัวเหมือนกันถ้าเป็นตาอักเสบอีก

จะทำไงดี เพราะว่าคราวที่แล้วที่เป็นไปลำบากมากๆ

เรามันก็คนใส่คอนแทคเลนส์ด้วยสิ

แล้วรายงานนั้นยังทิ้งท้ายลงไปอีกว่าไม่ควรใส่คอนแทคเลนส์

เหอะแย่น่ะเนี่ย ใครก็ได้บอกนู๋ที


วันนี้พยายามอ่านอาญาอันมหาโหด คิดว่าไม่ทันแน่ๆ

ด้วยหนังสือเป็นหนังสือ เน แล้วเราก็ไม่ค่อยจะชอบวิชาตัวนี้

มีหวังแย่แน่ๆไม่ได้อ่านวิชาอื่นกัรชนพอดี

เอาเป็นว่าพยายามถึงทคี่สุดเลยแล้วกันเหอะสู้เว้ย

วันนี้ขอไปทำอย่างอื่นก่อนนะ บ๊ายบายความทรงจำของฉัน

ตื่นสายตลอดๆ

วันนี้ตื่นสายอีกแล้ว เหอะๆ ช่วงนี้ตื่นสายจริงจัง

ขนาดอยู่ มอ ยังไม่ตื่นสายแบบนี้

ทึ่งตัวเองจริงๆ อยากได้ บีบีจัง อยากรู้ว่าถ้าขอป๊าจะได้มั๊ย

แล้วก็ไอพอดทัชด้วย แต่ละอย่างแพงๆแล้วก็ไม่จำเป็นมากด้วย

แต่อย่างว่าเราก็วัยรุ่นอ่ะเนอะ ถึงแม้จะรู้ว่ามันไม่ได้มีประโยชน์อะไรขนาดนั้น

แต่ก็อยากได้เหมือนคนอื่นเค้าบ้าง ง่ะๆๆ

ไม่อยากให้ตัวเองมีแนวคิดแบบนี้เลยจริงๆ เซงนะเนี่ย

ทำไงดีคะ คุณความทรงจำ

เราลองเอาความอยากได้นี้ไปบอกป๊า แล้วให้ป๊าลองตั้งราคาค่าเกรดเราดีกว่าเนอะ

วันนี้อ่าน อาญาด้วย

ท้อมากๆเลยเนื้อหาไม่ยาก แต่ว่าสุดแสนจะเยอะ

เล่มหนาเป็นพันหน้าท้อจริงๆนะเนี่ย แต่แทนที่จะไปอ่านดันมานั่งเล่นคะ

สุดๆเลยจริงๆ เดี๋ยวจะเข้าวังวนเดิมๆนะปรางค์

วันนี้แค่นี้ดีกว่านะคะ คุณความทรงจำ

stay @ Home

วันนี้มาอยู่บ้านเต็มตัวแล้วววววว

มาพักบ้างอะไรบ้างยิ่งวันนี้มีหนังเรื่องที่ติดตาม

ธาราหิมาลัยนั้นเอง อยากรู้มากๆเลยว่าผลงานการเขียนของณารา

จะเป็นยังไง หลังจากเห็นผลงานของนักเขียนคนนี้

มีอยู่ตามร้านหนังสือทั่วไปเต็มไปหมด

ที่สำคัญเรื่องนี้มีหมาก กับ ณเดช แสดงด้วย

ว๊าววๆๆๆๆ หนุ่มๆหล่อๆขนาดนี้ไม่พลาดๆ

ตอนนี้มาคิดๆอยู่ มาอยู่บ้านเราจะผอมลงมั๊ยนะ

ดูๆแล้วเหมือนว่าจะอ้วนขึ้นมากกว่า

เพราะว่าสุขกายสบายใจ เหอะๆ ที่สำคัญอาหารที่บ้านดูจะแปลกไป

ไม่ใช่อาหารตามสั่งมันๆ อย่างใต้หอ หรือ โรงช้าง

แล้วก็ไม่ใช่ข้าวแกงเมนูเดิม วาง ที่เดิม อย่างร้ายมะใต้หอ 9 ด้วย

ตอนนี้แอบมาเล่นเน็ตโดยใช้มือถือเป็นโมเด็ม

งานนี้ฟาดไปหลายตังค์อีกสำหรับค่าเน็ต

ปิดเทอมเนี่ยก็มีค่าใช้จ่ายใช่หยอกซะเมื่อไหร่

เอาเป็นว่าวันนี้คงยังไม่ได้อ่านหนังสือ

พักผ่อนเต็มที่ ที่หวังว่าจะไม่นานจนเกินไปนะยัยปรางเอ๋ย

ไม่งั้นความซวยจะมาเยือน

หวังว่าแกจะไม่อยากอ่านหนังสือแบบไฟลนก้นอีกแล้วใช่มั๊ย

เหอะ ไปทำอย่างอื่นก่อนนะ คืนนี้อีกยาวไกล

ไปล่ะ

ความทรงจำของฉัน

เย้ๆๆๆ สอบเสร็จแล้ว

วันนี้เป็นวันสอบปลายภาคครั้งสุดท้ายของปีสามเทอมหนึ่ง

ทั้งดีใจ แต่ลึกๆแล้วก็แอยรู้สึกโหว่งเหว่งในหัวใจอย่างหนึ่ง

นี้เราจบปีสามเทอมแรกแล้วเหรอเนี่ย

เวลามันผ่านไปเร็วมากๆ วันเวลาของปีหนึ่งเหมือนยังไม่ได้เลือนหายไปจากความทรงจำ

นี้เรากลับมาจบปีสามเทอมหนึ่งไปแล้ว ต่อไปชีวิตเราก็ต้องดำเนินต่อไป

ปฏิญาณที่เราตั้งไว้ว่าจะต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบคัดตัวจะผ่านมั๊ยนะ

ในใจก็แอบหวังลึกๆอยากเป็นหนึ่งในนั้น

อยากเป็นเหมือนพี่รหัสรึป่าว สิ่งที่เราตั้งคำถามอยู่ในหัวใจ

วันเวลาผ่านมาชั่วระยะหนึ่ง >>> คำตอบคงบอกว่าไม่

แต่เราเป็นตัวเราและอยากจะทำเผื่อพิสูจน์ตัวเองต่างหากล่ะ

แต่ถ้าไม่ได้ก็นับว่าไม่มีอะไรเสีย

เพราะเมื่อาคิดๆดูแล้วระยะเวลาที่ผ่านมาเราก็เรียนรู้

สู้รบปรบมือกับประมวลแพ่งและพาณิชย์มาก็เยอะแล้ว

อะไรล่ะที่จะทำให้เราทำไม่ได้ และถึงไม่ได้ก็เท่ากับเราได้ทบทวนเนี้อหาเก่าๆ

เพื่อเตรียมสอบต่อไปในอนาคตไม่ใช่เหรอ

เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน ไอปรางซะอย่างจะทำไม่ได้ ได้ไง

ท่องไว้ๆ




วันพรุ่งนี้แล้วสินะที่เราต้องกลับบ้าน ในใจคิดถึง มอ คิดถึงบรรยากาศ มอ ที่ต้องจากไป 15 วัน

วันวานจะไม่มีทางย้อนมาซินะ

แต่ที่สำคัญที่สุด คือ บ้าน ไม่มีที่ไหนที่เราพักใจแล้วรู้สึกดีเท่าสถานที่นั้นมาก่อน

ไว้เจอกันที่บ้านนะ

ความทรงจำของฉัน

ปล วันนี้ทำข้อสอบรู้สึกวาบวามข้อหนึ่ง ตกลงจดหมายไปรษณีย์ลงทะเบียน กับ จดหมายตอบรับเหมือนกันป่าวอ่ะ

อยากรู้ๆ ถ้าเหมือนกันผิดเลยนะนั้น ToT

ก่อนสอบ(พรุ่งนี้สอบเสร็จแล้ว)

วันนี้ตื่นสายอีกแล้ว อันที่จริงก็ตื่นสายทุกวันเลยก็คนมันนอนดึกนิเนอะ

จะให้ทำไงได้ท นอนตี 5 ทุกวัน แต่วันนี้ไม่เอาแล้วล่ะนอนเร็วหน่อยดีกว่า

เพราะพรุ่งนี้ไงก็ต้องสอบแล้ว เป็นกำลังใจหน่อยสู้เว้ย




วันนี้เอาผ้าไปซักตั้งแต่ตื่นนั้นเหละ จนปัจจุบันยังไม่ได้ซักเล้ย เหอะ

ขอนู๋ซักผ้าบ้างเถอะคะ จะนั่งเฝ้าเครื่งไปไหนยังไม่ได้ซักเลย จนป่านนี้แล้ว

บ้านอยู่ไกลนะคะ ไม่ได้ซักวันนี้นู๋จะทำไงล่ะ

ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน กระปริปกระปรอยมันไป

เหงาเลยเรา ยิ่งเมดกลับบ้านหมดนอนคนเดียวเปล่าเปลียวเดียวดาย

แต่คนอย่างปรางซะอย่างทำได้อยู่เระ



มะรืนจะได้กลับบ้านแล้วก็ดีใจเหมือนกัน

แต่กลับไปคราวนี้ตั้งปฏิญาณ กับตัวเองเอาไว้ว่าจะอ่านหนังสือ

แล้วเราจะได้อ่านมั๊ยเนี่ย แต่ไงก็ต้องอ่านเพื่ออนาคตของเราเอง และที่สำคัญเพื่อพ่อแม่ที่ต้องแก่ลงทุกวัน

ถ้าลูกหาเลี้ยงพ่อแม่ไม่ได้เสียชาติเกิดหมด 55555

ความฝันของเรา เราจะทำได้ไม่นะ แต่ก็ได้แต่หวังว่า ถ้าเราไม่ทำแล้วใครจะมาทำให้เรา

เราต้องเดินได้ด้วยตัวเองซิ




เห้อ สงสัยว่าต้องไปอ่านหนังสือ + เฝ้าเครื่องซักผ้าแล้วล่ะ

^__________^

วันนี้แค่นี้ก่อนนะความทรงจำของฉัน

ก่อนอ่านหนังสือ

วันนี้เป็นอีกวันที่ดูเหมือนเราจะชิวเกินไปอีกเระ

ในเวลาที่ไม่มีใครในเฟสเลย

เรามานั่งเล่นนี้นะ

ประมาณเกินไปหรือป่าวจ๊ะยายปราง

แต่ก็ไม่เป็นไรถือว่าตอนอ่านเราทำดีที่สุดก็แล้วกันเนอะ

ใจไม่ว๊อกแว๊ก เหอะฉันจะทำได้มั๊ยเนี่ย

วันนี้หลังทำชีวิตประจำวัน ก็มี น้องเพท โดมปกรณ์ ลัม ออนไลน์

เฟส แล้วก็นู้นนี้นั้นก็มาที่นี้เลยเหละ

วันนี้มีเรื่องราวสุดอึ้งก็คือพี่คิมมีเฟสบุ๊คกะเค้าแล้ว

ยะฮู้ว์ๆๆๆ แปลกสุดๆไม่รู้ว่าแฟนคนไหนใช่ให้เปิด ชิชิ

เอาเป็นว่าไปอ่านหนังสือดีกว่าวิชาสุดท้ายของเราจงเจริญ

หุ้นส่วนและบริษัท

เออวันนี้ถ้าไม่กล่าวถึงพ่อหนุ่มคนนี้เห็นทีจะไม่ได้

ก็อาจารย์แม็ค แห่งคณะนิติศาสตร์ เหอะๆ

นัดไปชี้แจง วงเล็บยาวๆว่าชี้แจง

ก็บอกมาตรานั้นเหละ ไม่ตัดมาตราโยงให้แม้แต่น้อย

งานเข้าข้าพเจ้าแล้วละคะงานนี้

เอาเป็นว่า สู้เว้ยยยยยย!!!!

ก่อนสอบเทอม 1 ปีสามจบลง

บล๊อคนี้คงร้างไปแล้วละถ้าเราไม่ได้เข้าไปดูบล๊อคของอาจารย์หนุ่ม

ทำให้เรารักอาจารย์ขึ้นมากๆจริงๆ

อาจารย์เป็นคนที่เสียสละมากๆเลย

ทำเพื่อคณะมาตั้งแต่เป็น นศ เราว่าคนแบบนี้เป็นไอดอลได้เลย

ถ้าเป็นคนที่ดีจะเป็นแบบอาจารย์นี้เหละ(ในเรื่องการสอนนะ)

และเราก็รู้แล้วว่า>>> การเรียนต่อเนเป็นความมุ่งหวังของเราจริงๆ

เราต้องทำมันให้ได้ ทุกครั้งที่ผ่านมาเราไม่เคยได้รู้เลย

ว่าเราอยากเป็นอะไร อยากทำไรต่อไปในอนาคต

แต่ต่อไปนี้เชื่อแน่ว่า คงไม่มีอะไรไกลเกินกว่าความพยายาม

ขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปด้วยดีเถิด

สุดท้ายนี้คงต้องไปอ่านหนังสือสักแป๊ปก่อนรุ้งสางจะมาถึง

การอ่านแบบนี้แย่มาก สุขภาพแย่ สมองแย่ แต่เราจะพยายามปรับเปลี่ยนเพื่อ

การศึกษาที่ดีต่อไปในอนาคตนะคะ ^^

โทรคุยยาวๆ

วันนี้เรื่องราวผ่านไปเหมือนเช่นปกติอีกครั้ง

วันนี้โทรไปหานานหน่อยหลังจากที่ไม่ได้โทรไป

ตั้งสามวัน เค้าจะรู้สึกว่ามันแสนนานเหมือนเราไม่นะ

แต่เรารู้สึกว่านานมากกก คงเป็นเพราะปกติ

โทรไปหาบ่อยๆมั่ง ไม่รู้ว่าเค้าอยากโทรหาเราบ้าวงหรือป่าวเนอะ

และวันนี้เป็นวันแรกที่ออนเอ็มคุยกัน

ปกติไม่เคยออนเลยตั้งแต่แอดเมล์มาได้

ครึ่งเดือนเข้าไปแล้ว ก็ดีเหมือนกันน่ะเราแอบคิดว่า

ประหยัดตังค์ดี คุยกันไม่ต้องตลอดมากก็ได้

มีชั่วเวลาหายไปบ้างก็ดี เราเองก็ไม่เหนือย

ง่วงจังวันนี้คงเขียนได้เท่านี้ ยังไม่อาบเน่้าเลย

เริ่มเน่าแล้ว!!

ไปวิ่งที่อ่าง

หลังจากช่วงนี้กระสรักสุขภาพมาแรงมากกกกกก!!!

ถึงแม้ว่าอาจ โอเวอร์ ผิดนิสัยประจำก็ตาม

แต่เราก็เอากะเค้าด้วย แหม อินแทรนด์นิสสสนึง

แต่ออกกำลังกายวันนี้หวังผลโครตตต

เพราะว่าพี่เค้าไปเก็บทรานสคริปด้วยนี้สิ

ได้ข่าวมาเราถึงแม้ว่าไปวิ่งก็รีบโบกบีบี แล้วตามด้วยแป้งทันที

จนบางทีตัวเราก็ไม่แน่ใจเหมือนกันนะว่า...

ไปวิ่งหรือไปทำภารกิจพิชิตใจหนุ่มกันแน่

สงสัยว่าจะเป็นอย่างหลังมากกว่าอ่ะน่ะ

วันนี้ได้เห็นหน้ากระชุ่มกระชวยเลยเรา

หลังจากที่แอบมองจากด้านหลังเราถอดใจไม่กล้าอย่างแรงงงง

ไปป์ชวนไปนั่งคอยรอเค้าวิ่งมาอีกรอบก็ไม่กล้า

เขินๆ ก็เลยไปเต้นแอร์โรบิคต่อ เต้นซะไม่เหนือยเลย

เราจะพูดทำไมเนี่ย แต่มันไม่เหนือยจริงๆอ่ะ

พอหัวเราะคนข้างหน้าจนเหนือย เอ้ย!! ไม่ใช่ เต้นจนเหนือย

ปลา กะ ออม ก็ชวนไปวิ่งรอบอ่างต่อ

นึกว่าพี่เค้าจะกลับแล้วนะเนี่ย เดินๆอยู่พี่เค้าเดินสวนซะงั้น

เราเงี่ยทำตัวไม่ถูกเลย

เห็นพี่เค้าหน้าแดงมากกกถึงมากที่สุดตามประสาคนขาว

เราก็ไม่รูว่าแดงเพราะเจอเราหรือว่าแดงเพราะ เหนือยกันแน่

แต่เห็นเพื่อนเค้าแอบแซวอยู่เหมือนกัน รอคำตอบจากไปป์ก่อน

คงรู้กันว่าพี่เค้าโดนอะไรมาบ้าง

แต่อย่างน้อยวันนี้ก็เจอแล้ว ไม่ว่าพี่เค้าจะหน้าแดงเพราะเรา

หรือเพราะเหนือย ก็ดีใจที่ได้เจอ ยังไงก็ขอให้พี่เค้ามีสุขภาพที่แข็งแรงละกัน

เราก็คงทำได้แค่เท่านี้ ในตอนนี้...

สร้างความคิดถึง

วันนี้ไม่ได้โทรไปหา...

ไม่ใช่เพราะไม่คิดถึง

แต่ไม่โทรไปเพราะสร้างความคิดถึง

หรือไม่รู้ว่าจะสร้างความสบายใจให้กันแน่

แต่ก็เอาเป็นว่าขอให้คิดถึงกันบ้าง

และสงสัยว่าทำไม? เราถึงไม่โทรไป

เราเป็นอะไรไปหรือป่าว

หรือแม้แต่กระทั่ง การเฝ้าดูโทรศัพท์

หรือพกโทรศัพท์ไปทุกที่

ทั่งๆที่เธอไม่เคยพกไปไหน

แค่นั้นก็ทำให้คนที่เป็นได้แค่น้องสาวในตอนนี้

มีความสุขมากมายแล้วล่ะ

คิดถึงกันบ้างนะ